Met recht kan ik zeggen dat ik de afgelopen drie weken onder een steen heb gelegen. Mijn dagen begonnen om 5.00 AM, maar eindigden meestal niet voor 00.00 AM, proberend de dag zodanig te rekken dat de mensen die ik nog wilde spreken niet nog aan hun diner zaten voordat ik m’n in stonk. In het weekend sliep ik of studeerde ik. Ik prees mezelf gelukkig dat ik niet hoefde te werken in de weekenden, zodat ik nog enigszins kon uitslapen (tot een uur of acht). Zelfs nu zit ik nog in het onnatuurlijke ritme, want ik was om kwart voor zeven klaar wakker. Een uur voordat de wekker ging.

Welke gek zet er dan ook op doordeweekse dagen een wekker om vijf uur?
- De verpleging (of in ieder geval degenen daarvan die niet dichtbij hun werk wonen).

Waarom stond ik dan om vijf uur op?
- Omdat ik stage liep als verzorgster bij de verpleging van de afdeling Neurologie in het Groene Hart Ziekenhuis in Gouda.

Van tevoren wist ik niet goed wat ik moest verwachten. Het was: “Joepie, meer zenuwen!”, maar ook: “Hoe erg wordt de confrontatie met patiënten met eventuele dubbelzijdige verlammingen of ernstige hersenuitval?” Uiteindelijk viel het mij erg leuk, nee sterker nog, ik vond het geweldig leuk om mee te lopen met de verpleging. Om kort een beeld te geven van wat mijn ervaringen waren met de stage, heb ik even een lijstje gemaakt:

De verpleegafdeling Neurologie is:
- Om half acht met een kop thee aan de overdracht zitten.
- Met z’n allen klagen dat half acht vroeg is.
- Medeleven tonen aan de verpleger die de nachtdienst erop heeft zitten.
- Zelf ook weer naar bed willen.
- De patiënten bespreken.
- Vertellen dat je die mevrouw absoluut niet meer op de po wil zetten. “Ze plast toch al in de mat.”
- Discussiëren over hoe we die patiënt wakker gaan krijgen. “We kidnappen zijn knuffel.”
- Om acht uur dan beginnen met patiënten wekken, helpen met het ontbijt en met het wassen.
- Gruwelen van diarree.
- Je verkleden als een marsmannetje. (Omwille van het heersende NORO-virus)
- Een immense angst hebben voor decubitus.
- Hard lopen schreeuwen tegen een dove patiënt.
- In herhaling vallen bij een demente patiënt en zelf gaan twijfelen over wat je nou al wel en niet gezegd had.
- Visite lopen met de artsen. (En je lachen inhouden over de roddels die gaande zijn)
- Koffie (of thee) pauze houden om elf uur.
- Je vergrijpen aan de taart die iemand heeft meegenomen.
- Trek krijgen bij het ruiken van het warme eten dat de patiënten als lunch krijgen.
- Na de pauze gauw de laatste klusjes doen zodat er om twaalf uur geluncht kan worden.
- Onder het eten roddelen en onsubtiel zoeken of de persoon in kwestie ook al aan de lunch zit.
- Om één uur terug komen en patiënten gereed maken voor het bezoekuur.
- Om half twee een opgeluchte zucht slaken omdat de patiënten eindelijk weer alleen gelaten kunnen worden.
- En toch balen dat die ene mevrouw toch weer op de po wil.
- Gauw de observaties rapporteren in het EPD en om half vier overdragen aan de volgende dienst.
- Een gat in de lucht springen omdat het eindelijk vier uur is en je weer naar huis mag.

Maar het was ook:
- Aangrijpend om mee te maken hoe mensen achteruit gaan door hun aandoening en dat ze blij zijn dat de “zuster” even langs komt om hen af te leiden.
- Ontroerend om te zien hoe een patiënt met een hemiplegie, slikklachten en afasie langzaam weer ter been kwam, later ook zijn arm weer kon bewegen, beter kon slikken en zelfs al weer korte woorden kon spreken.

Kortom, hoe vervelend het werk ook mag klinken, ik heb ontzettend genoten van mijn stage. Maar hoewel ik het jammer vond om na twee en een halve week al te stoppen, voelde ik enige drang om weer terug te gaan naar de vertrouwde collegebank. Zodat ik later de dokter kan zijn die er voor de patiënten is.

- Mary